Wystrój i charakter lokalu W kawiarni panowały złe warunki sanitarne. Wspomnienia Tadeusza Boya-Żeleńskiego wskazywały, że wszechobecne nieczystości wynikały z bezkarności właściciela. Piastując mandat radnego, przedsiębiorca ignorował restrykcje sanitarne i kontrole państwowe. Sugestie klientów dotyczące konieczności przeprowadzenia elementarnych prac remontowych, takich jak odseparowanie węzła sanitarnego od zaplecza kuchennego były przez niego zbywane.
Obsługę lokalu zapewniały młode kobiety nazywane „kawiareczkami”. Podstawą oferty handlowej cukierni były wyroby cukiernicze, w tym promowane w ogłoszeniach torty, owocowe galaretki, desery migdałowe oraz wypieki o strukturze piramid. Jan Adamczewski wspominał również o serwowanych tam lodach pistacjowych. Lokal charakteryzował się również dostępem do prasy, jako że właściciel regularnie nabywał bogaty asortyment periodyków. Józef Dużyk opisał kawiarnię jako ich „największą czytelnię w Krakowie”.
Restauracja stała się także bezpośrednią inspiracją dla literatury tamtego okresu, czego przykładem jest opowiadanie „Mieczyk kawiarniany.