Równolegle przestrzeń użytkową powiększono o kondygnację nadziemną kamienicy przy ulicy Szewskiej, adaptując trzy izby na pierwszym piętrze do celów gastronomicznych oraz rekreacyjnych, gdzie klienci zyskali dostęp do stołów bilardowych i wydzielonej strefy śniadaniowej.
Tadeusz Boy-Żeleński określał kawiarnię Schmida mianem „najruchliwszego i przez długi czas najbardziej «literackiego»” z lokalów kawiarnianych funkcjonujących w mieście. Lokal ten przyciągał szerokie spektrum twórców – obok autorów dzieł literackich regularnie gościli tam przedstawiciele prasy, akademicy oraz malarze. Do stałego grona bywalców zaliczali się między innymi Ignacy Daszyński, Stanisław Wyspiański, Lucjan Rydel, Gabriela Zapolska, Adolf Nowaczyński, Maciej Szukiewicz, Antoni Waśkowski, Karol Maszkowski, a także Włodzimierz i Kazimierz Przerwa-Tetmajerowie. Krótko po osiedleniu się w mieście przestrzeń tę zaczął odwiedzać również Stanisław Przybyszewski.
Zarządzanie kawiarnią po zmarłym w 1899 roku Władysławie Schmidcie spoczęło w rękach Z. Majewskiego, który kierował tym lokalem do 1902 roku.