Do obowiązków oficerów należało nauczenie żołnierzy prawidłowego posługiwania się bronią, dobrego strzelania, wycofywania się za gruzowe mury i zachodzenia od tyłu na rozkaz stawienia czoła wrogowi. Musieli także zabrać żołnierzy na brzeg, aby zapoznali się z miejscami, w których planowano stacjonować na wypadek ataku. Kapitanowie mieli spać w swoich wioskach od 1 marca do końca września i czuwać nad prawidłowym przebiegiem patroli. Strażnicy byli regularnie sprawdzani, raz przez swoich kapitanów, raz przez kawalerię Zakonu zwaną „Turkopilieri”.
W niektórych wioskach utworzono zbrojownie, w których gromadzono broń z pobliskich wiosek, aby była bezpieczniejsza i utrzymywana w dobrym stanie. Jeden ze starszych miał opiekować się zbrojownią, był także płatnerz, który dbał o to, aby broń była gotowa do użytku w razie potrzebyBibljoteka Nazzjonali ta’ Malta, Arkivji 269, s. 124.