W ciągu siedmiu miesięcy od pierwszego marca do końca września zwiększała się liczba patroli we wszystkich częściach wybrzeża. Należy zaznaczyć, że zimą żeglowanie było bardzo niebezpieczne, dlatego rybacy ograniczali swoją aktywność. Z tego samego powodu Turcy nie wysyłali armii zimą. Strażnikom tym płacono półtora lub dwa scudi miesięcznie. Opłatę tę wypłacały dwa Universitàs (rady lokalne), w Valletcie i Mdinie. To znaczy, że Maltańczycy sami płacili za patrole wokół swojej ziemi.

W 1738 dejma została podzielona na kilka pułków. Były to kompanie miejskie i pułki wiejskie. Wiejskie pułki powstały w Qormi, Żebbuġ, Birkirkarze, Naxxar, Żejtun i LuqaBibljoteka Nazzjonali ta’ Malta, Arkivji 269, s. 110–115.

Dla przykładu, pułk w Luqa składał się z kompanii siedmiu wsi: Gudja, Luqa, Żurrieq, Safi, Immaqba, Qrendi i Kirkop. Skład kadrowy wyglądał następująco: pułkownik, podpułkownik, major i adiutant majora. Pod dowództwem tych starszych oficerów było 78 innych oficerów, mianowicie sześciu kapitanów, 2 podporuczników, 2 sierżantów, 2