Pod koniec 1929 roku powróciła wraz z Brugman do Berlina. Partnerki współpracowały ze sobą na polu artystycznym, a lata do rozpadu ich związku w 1935 roku były bardzo owocne dla nich obu. W 1933 roku artystki wydały dwa wspólne albumy pt. Von Hollands Blumenfeldern i Scheingehacktes, zawierające fotomontaże Höch i groteskowe rysunki Brugman. Höch angażowała się w ruch feministyczny. W 1931 roku wzięła udział w wystawie pt. Kobiety w potrzebie, która postulowała odrzucenie paragrafu 218 penalizującego aborcję. W tym samym roku wzięła udział w wystawie Fotomontaż, która jako pierwsza uznała tę formę sztuki za autonomiczną. Na początku lat 30. Höch zyskała sobie międzynarodową popularność, a jej prace były zamawiane m.in. w Belgii i USA. Prócz indywidualnej kariery artystycznej, Höch utrzymywała się z projektowania okładek książek i ilustracji do gazet w sieci wydawnictw Anthony'ego Bakelsa.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Hannah Höch · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.