Eoneophron nie był jednak największym przedstawicielem cenagnatów, ustępując znacznie cięższemu Anzu.
Unikalnymi cechami Eoneophron są niewystępujące u krewnych cenagnata połączenie kości skokowo-piętowej z piszczelową oraz dobrze rozwinięty wyrostek na jednej z kości stopy. mały|250x250px|Porównanie wielkości E. infernalis i dorosłego człowieka (białym kolorem wyróżnione fragmenty kości holotypowego okazu)
Klasyfikacja Na podstawie analizy filogenetycznej Atkins-Weltman et al. zidentyfikowali Eoneophron jako takson siostrzany kladu obejmującego Citipes i Elmisaurus. Poniższy kladogram obrazuje umiejscowienie Eoneophron w świetle badań Atkinsa-Weltmana:
Paleoekologia mały|259x259px|Artystyczna wizja przedstawiająca cenagnaty z formacji Hell Creek w naturalnym środowisku: E. infernalis (po lewej), A. wyliei (po prawej), nieopisany takson (lewy dolny róg)
Ekosystem na obszarze formacji Hell Creek w epoce kredy późnej znacząco różnił się od współczesnego stepowego. W okresie, gdy występował tam m.in. Eoneophron, region był równiną zalewową z obszarami leśnymi.