Także obecnie kolekcje muzeów etnograficznych są tematem w samym centrum dyskursu o kolonializmie i nacjonalizmie, relacjach władzy i nierówności. Oprócz kontrowersji związanych z samymi przedmiotami, porusza się także zagadnienie tego, jak wpływają one na nasz obraz kultur tradycyjnych lub rdzennych, często będąc jedynymi punktami styczności z nimi.
Muzeum jako nowy teren badań Muzea etnograficzne często są dla antropologów jedynymi źródłami w pracy nad kulturą danego ludu, która jest już zagrożona lub w zaniku. Wciąż jednak nie ma pewności, czy za pomocą tylko muzealnych artefaktów i strzępków informacji o nich da się cokolwiek badać. Artefakty nie odtwarzają rzeczywistości, a jedynie tworzą nową, wymyśloną przez kuratorów wystaw, antropologa-zbieracza (często tak, by pasowała jego teoriom naukowym, większość zbiorów pochodzi z czasów, kiedy ewolucjonizm szczególnie silnie oddziaływał na chęć pokazywania podobieństw, co wpływało na to, jakie przedmioty zbierano) i ewentualnie jego informatorów. Później, w epoce Franza Boasa, zwrócono uwagę na kontekst, który umożliwia zrozumienie przedmiotów, czego w naturalny sposób w muzeum brakuje.