Nacjonalistyczne shintō (jap. 国家神道 lub 國家神道 kokka shintō, czyli dosł. „”) – termin opisujący relację państwa do shintō między Restauracją Meiji a drugą połową okresu Shōwa. Shintō w drugiej połowie XIX wieku zostało oddzielone od buddyzmu za sprawą reform państwowych. Zmianom uległo wiele aspektów, w tym zakazano odprawiać modły we wspólnej świątyni, co miało na celu ograniczyć rolę duchowieństwa w życiu politycznym i jednocześnie zwiększyć kontrolę państwa nad sferą religijną. Od tego czasu Japończycy byli surowo wychowywani zgodnie z doktryną kokutaiDokument kokutai no hongi tłumaczył doktrynę kokutai, a w tym odnosił się do boskiego pochodzenia władcy, obowiązku lojalności wobec niego, konieczności wspierania armijnej polityki agresji wobec sąsiadów oraz szczególnej misji Japończyków w ustanawianiu hegemoni w Azji Wschodniej. i późniejszą, ministerialną interpretacją tego terminu, pod nazwą kokutai no hongiPiegzik A. M., U źródeł japońskiego nacjonalizmu i militaryzmu — doktryna kokutai w życiu politycznym Cesarstwa Japonii w latach 1867–1945, Uniwersytet Wrocławski, Wrocław 2018.. W związku z tym wolność wyznania w praktyce była surowo regulowana.