Nowy narzucony porządek nie przetrwał jednak nawet stulecia. Zwycięstwo USA na Pacyfiku podczas II wojny światowej spowodowało, że rząd w Tōkyō był zobowiązany do przebudowy porządku prawnego. Shintō choć oferuje bogaty panteon bóstw, praktyk religijnych i mitów, nie odnosi się szczególnie do życia pozagrobowego. Ten element wierzeń bardzo dobrze uzupełniał buddyzm.
Ład panujący podczas okresu obowiązywania Konstytucji Meiji, był przychylny dla shintō, jako kreowanej podległej instytucji państwowej. Przychylność do promocji jako głównej religii japońskiego narodu, odzwierciedlała się także w korzyściach majątkowych z budżetu krajowego. Zgoła odmienna sytuacja miała miejsce w najliczniejszych klasach społeczeństwa, gdzie wyznawcą stawał się każdy obywatel, nie będąc móc zakwestionować boskiej władzy cesarskiej. Ponadto sama wiara nie była elastyczna do swoich czasów, gdzie wyżej stawiano obowiązkowość i gorliwość jej wyznawania, niż sam teologiczny dyskurs nad nią. Mimo tego shintō świetnie sprawdzało się jako pomocnicze narzędzie do osiągania celów rządzących i propagandowego uzasadniania imperialnych działań Cesarstwa Wielkiej Japonii.