Wiosną 1939 roku przywódcy Japonii zdawali sobie sprawę, że zbliżająca się wojna ze Stanami Zjednoczonymi będzie okupiona ciężkimi stratami. Już wtedy prowadzone działania wojskowe wystarczająco nadszarpywały budżet i zasoby ludzkie. Dlatego rozszerzono i zracjonalizowano strukturę chramów ku czci poległych, a ich regionalne oddziały przemianowano na Gokoku jinja. Wzmocniono także ich uzależnienie od Yasukuni jinja oraz duży procent z nich zaczął być dofinansowywanyTotman C., op. cit., str. 574-575.. Wraz z latami, proces wdrażano coraz intensywniej w sanktuariach i stanowił on propagandową technikę rządzących, w której to tradycyjne shintō, było zamieniane na moralną i ultra-nacjonalistyczną politykę podległości wobec autorytetu Jego Cesarskiej Mości. Udzielane wsparcie na rzecz religijnej żarliwości społeczeństwa, miało pobudzić ducha walki i uzasadniać proces militaryzacji.