Nie oznaczało też to, że shintō było w kryzysie, ponieważ sama liczba większych chramów wzrosła do ponad stuIbid. str. 467.. Mniejszy wpływ na to, wywierała raczej sytuacja prawna opisana w konstytucji. De iure w artykule 28 podkreślano wolności wyznania, jeśli nie zagrażało to wykonywaniu obowiązków obywatela. Lecz przeciwieństwem do tego był artykuł 3, mówiący, że cesarz jest „święty i nienaruszalny”National Diet Library Japan, Konstytucja Meiji (1889), [online] http://www.ndl.go.jp/constitution/e/etc/c02.html [25.05.2024].. Zatem de facto cesarz był najwyższym kapłanem shintō, a nie poszanowanie jego woli, równało się z negatywnym odnoszeniem do sprawowanej przez niego roli. Ten zagmatwany sposób interpretacji prowadził do tego, że ciężko było nie praktykować shintōizmu, będąc zarazem Japończykiem. Religia jako narzędzie miała jednocześnie za zadanie umacnianie wizerunku władcy Kraju Wschodzącego Słońca, wcielonego bóstwa akitsumikamiHardacre H., op. cit., str. 339.Ze względu na zawiłości historyczne i językowe w zapisie, na co wskazują różne opracowania (Hardacre H.), akitsumikami także znany był pod terminem arahitogami..
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Nacjonalistyczne Shintō · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.