Wstęp Tradycyjna, rodzima religia Japończyków bazuje na idei bóstw KamiKotański Wiesław., Japońskie opowieści o Bogach, Iskry, Warszawa 1983, str. 32-35., chodź badacze często prowadzą dyskusję, do których ram klasyfikacyjnych jest bliżej dla shintō, religii czy filozofii. Nie zmienia to faktu, iż mieszkańcy Wysp Japońskich wytworzyli swój unikatowy sposób rozumienia świata i prowadzonego w nim życia. W shintōizmie istnieje mnóstwo charakterystycznych elementów sakralnych, ale nie ma w nim ściśle określonych dogmatów czy ksiąg świętych, tak jak to się pojmuje w rozumieniu chrześcijańskim. Podczas historycznie następujących kolejnych wieków, rozwijało się definiowanie i zmieniał się poziom koncentracji na rzeczach duchowych. Tak też na początku bardzo ceniono czystość serca magokoro, którą stawiono za jedną z porządnych cnót. Pojmowanie mitów za sprawą ich unifikacji doprowadziło do ich rozkwitu i wyjścia takich bóstw jak Amaterasu Ōmikami poza ród cesarski, gdzie w tym przypadku, także opiekuńcza rola zaczęła odwoływać się do całego narodu. Następowała również systematyzacja rytuałów, a niektóre ceremonie zaczęły być uznawane za wyjątkowe, w tym takie, które były przewidziane na czas intronizacji cesarza.