Przy okazji w 1879 roku ustalono państwowy spis świątyń, dzieląc je na większe i mniejsze rangą. Co ciekawe, tych pierwszych naliczono 54 obiektyIbid. str. 386. i postanowiono je finansować z publicznego budżetu, ale te drugie, których było ponad parędziesiąt tysięcy, już nie. Nie zaprzestano tylko na tym, gdyż nakazano by obszary ziemskie przyległe do tych świątyń, ponownie uiszczały podatki. W tamtym okresie reforma edukacji formalnie stawiała na oświecenie narodu i świecki charakter, ale w praktyce naciskano na szacunek dla bóstw oraz przede wszystkim, bezgraniczną wiarę w cesarza. W trakcie tych zmian, wysoką rolą odegrali nōhonshugishaIbid. str. 447., czyli tak zwani agraryści, którzy przekonywali o zaletach życia na wsi. Słuszność ich sprawy przedstawiano za pomocą shintō, które miało być fundamentem istnienia wiosek. One natomiast stanowiły rdzeń japońskiej rodziny, a w dalszej mierze, przekładały się na rdzeń nowoczesnej armii. W 1889 roku wprowadzono Konstytucję Meiji jako dar od cesarza, która opierała się na zestawie konserwatywnych i liberalnych zasad, w niektórych obszarach wzorowanych na krajach zachodu, głównie z Cesarstwa NiemieckiegoVarley P., Kultura japońska, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2006, str. 248-249..