Jednym z takich osób był Natsume Sōseki, reprezentant jitsugaku, popierający nurt łączenia starych wartości kultury z nowymi, który w 1892 roku w taki sposób opisał otaczającą go rzeczywistość:
„Jeśli kategorycznie nie zerwiemy ze wszystkim, co stare, i nie przyswoimy sobie nowego, to trudno będzie dorównać krajom zachodnim. [Lecz dokonanie tego, obawiał się] rychło osłabiłoby życiodajnego ducha, którego odziedziczyliśmy po naszych przodkach, [czyniąc nas] kalekami”Totman C., op. cit., str. 461..
Dziesięciolecie później, na przełomie wieków, podobne zdanie wyrażał krytyk literacki Masamune Hakuchō, twierdząc, że japonizm i towarzyszące temu religijne organizacje, tworzyły w tamtejszym stanie przygnębiający obraz. W tym kotle różnorakich opinii, następowało przemodelowanie ustalonego kierunku w państwie. Schyłek okresu Meiji wydawał się być powrotem do równowagi religijnej, gdyż buddyzm, czy shugendō, zaczęły powracać do łask. Nawet Chrześcijaństwo zyskiwało uznanie wśród elit, chodź nadal to była całkowita nisza. Stało się to na skutek sposobu definiowania shintōizmu ze strony państwa. Nie uznawali oni tego jako oficjalnej religii państwowej, a raczej zapatrywano się na to, jak na instrument do przepisowego sprawowania ceremoniałów.