Pisownia i wymowa głosek Zróżnicowanie dialektalne Główne różnice w wymowie przebiegają między grupą wschodnią a zachodnią, chociaż istnieją cechy wspólne dla dialektów północno-zachodniego i centralnego, a różniące je od walenckiego. Główne różnice związane są z: wymową samogłosek nieakcentowanych – w grupie wschodniej a i e oraz o i u wymawiane są tak samo jako [] i [], w grupie zachodniej są rozróżnialne, wymową łacińskich tonicznych ĭ (krótkie i) i ē (długie e) – w grupie zachodniej [], w grupie wschodniej [], wymową x – na wschodzie zawsze [], na zachodzie w niektórych pozycjach []. wymową g i j – na wschodzie [], na zachodzie (szczególnie w Walencji) [], wymową końcowych r i t – na północy mają tendencję do zanikania, wymową v i b – na wschodzie zlewają się w [].
Akcent Pod względem akcentu kataloński jest bardzo zbliżony do oksytańskiego. W obu tych językach akcent jest swobodny, jednocześnie jednak duża liczba słów stosuje się do następującej reguły: wyrazy zakończone na spółgłoskę posiadają akcent oksytoniczny (na ostatnią sylabę) – kat. (); wyrazy zakończone na samogłoskę posiadają akcent paroksytoniczny (na przedostatnią sylabę) – kat.