(); akcent paroksytoniczny posiadają również wyrazy zakończone na: samogłoskę + s (zwykle liczba mnoga rzeczowników zakończonych na samogłoskę), -en lub -in (zwykle formy 3. osoby liczby mnogiej czasowników). Z tego powodu w pisowni przyjęto ogólną zasadę, że akcentów stosujących się do powyższej reguły nie oznacza się graficznie. Regułę tę odnosi się do formy pisanej wyrazu, stąd np. bezokoliczniki zakończone na niewymawiane -r mają akcent na ostatnią sylabę i nie jest on oznaczany graficznie (chociaż w wymowie wyraz kończy się na samogłoskę); z kolei akcent oznacza się w wyrazach, w których w pisowni wypadło końcowe -n (akcentowana jest ostatnia sylaba, tak jakby n istniało, ale ponieważ nie ma go już w pisowni, akcent należy oznaczyć graficznie). Wyjątkami są sytuacje, w których konieczne jest zaznaczenie otwartości/zamkniętości samogłoski (patrz niżej).
Spora liczba wyrazów posiada akcent proparoksytoniczny – kat. (). Zgodnie z powyższą regułą musi on być zawsze oznaczony graficznie.
Samogłoski Znaczącą rolę w wymowie samogłosek (podobnie jak w języku oksytańskim) odgrywa akcent. Akcent kataloński posiada charakter toniczny, tzn. zmienia barwę samogłoski. Ogólnie samogłoski mogą posiadać trojaką wymowę: toniczną (tj. w sylabie akcentowanej) otwartą, toniczną zamkniętą, atoniczną (tj.