Jan Pojda (ur. 27 stycznia 1890 w Pyskowicach, zm. 20 września 1942 w KL Dachau) – polski duchowny rzymskokatolicki, organizator i pierwszy proboszcz parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Książenicach. Działacz plebiscytowy na Śląsku.
Życiorys W 1901 ukończył niemiecką szkołę powszechną w Rudzińcu. Po uzyskaniu egzaminu dojrzałości wstąpił na Wydział Teologiczny Uniwersytetu Wrocławskiego. Święcenia kapłańskie otrzymał 21 czerwca 1913 z rąk kardynała Jerzego Koppa. Następnie przez trzy lata pełnił posługę jako wikariusz w Berlinie. W 1917 został przeniesiony do Opola, a następnie pełnił posługę jako wikariusz w Mszanie i Mysłowicach.
1 października 1923 objął funkcję administratora (kuratusa) kościoła w Książenicach. W 1924, Administracja Apostolska Polskiego Śląska w Katowicach, w uznaniu pracy duszpasterskiej ks. Pojdy nadała mu tytuł proboszcza (proboszcz tytularny), a w 1925 objął funkcję proboszcza nowoerygnowanej samodzielnej parafii w Książenicach, wyłączonej z parafii rybnickiej. W Książenicach, Jan Pojda założył i prowadził amatorski zespół teatralny, a także Towarzystwo św. Barbary dla mężczyzn, Bractwo Matek Chrześcijańskich dla niewiast, Kongregację Mariańską dla panien oraz Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej dla chłopców.