Ostatecznie zwyciężył wariant bezkolizyjnej trasy szybkiego tramwaju w pasie rozdzielającym jezdnie.

Plany budowy podziemnej trasy tramwajowej pod dość niewielkim śródmieściem (1400×700 m), obsługiwanym dotychczas przez naziemne linie tramwajowe, zaczęto tworzyć w 1961 r. Również w tym przypadku ważną kwestią było uwolnienie ruchu drogowego na tym obszarze od tramwajów, które go „zakłócały”. Proponowano różne rozwiązania: od utrzymania tramwaju naziemnego wraz ze stworzeniem nowego, centralnego punktu przesiadkowego, aż po stworzenie pełnowartościowego systemu metra na wzór tego w Berlinie czy Hamburgu. Z różnych powodów zdecydowano się na budowę podziemnego premetra z możliwością późniejszej rozbudowy do metra. Pomysł natychmiastowego stworzenia systemu metra został odrzucony ze względu na w tym przypadku niemożliwe, ale konieczne połączenie z siecią tramwajową sąsiednich miast w Zagłębiu Ruhry ze względu na duże potoki pasażerskie.