Na tym końcu zachowały się pozostałości małej obudowy przypominającej skrzynkę o wymiarach zewnętrznych 390 x 360 cm; ciągłość ściany wschodniej oglądana z zewnątrz pokazuje, że ta wnęka była kiedyś częścią kompleksu. Cechą, na którą należy zwrócić uwagę, jest brak zwornika w łuku, a jego dwa ramiona spotykają się na szczycie; jest to wspólne dla wszystkich znanych kościołów z tamtych czasów. Nie ma też apsydy na wschodnim krańcu. Z drugiej strony, biorąc pod uwagę, że ołtarz znajdował się od strony zachodniej, mogła znajdować się tam apsyda, dziś niewidoczna. W tym przypadku można wykluczyć możliwość, że ołtarz pierwotnie znajdował się na wschodnim krańcu, a później został przeniesiony na przeciwny koniec.W większości ówczesnych kościołów ściany wewnętrzne wykonane są z gruzu, ale na zewnętrzne wykorzystuje się odpowiednio obrobione kamienie. Inaczej jest tutaj, gdzie nawet zewnętrzna ściana jest zbudowana z bardzo szorstkiego gruzu. Kościół posiadał także cmentarz od frontu (), otoczony niskim kamiennym murem.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Stary kościół św. Dominiki w Dingli · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.