W 1952 roku architekci budujący Marszałkowską Dzielnicę Mieszkaniową w Warszawie potrzebowali w trybie natychmiastowym kilkunastu tysięcy płytek do wystroju wnętrz lokali usługowych, barów, sklepów, zaplanowanych na parterach budynków. Nikt w Polsce, oprócz pracowników zakładu „Kamionka”, nie chciał się podjąć tego zadania. Kierownik zakładu wspomniał, że czasu było mało, dlatego zmuszeni byli pracować również na nocnych zmianach. Po tym sukcesie, jesienią 1952 roku, Polska Kronika Filmowa stworzyła film „Skarby Łysej Góry” na temat „Kamionki”. Po tym wydarzeniu, popularnym stało się zdobienie ścian i elewacji wielkoformatowymi ceramicznymi obrazami.
Architekci z całej Polski realizujący przede wszystkim dworce kolejowe, szkoły, kina, ośrodki sportowe czy zakłady przemysłowe, zdali sobie sprawę, że elewacja to idealne miejsce do zagospodarowania dekoracją ceramiczną. Rozpoczęto wyroby płyt okładzinowych. Zaprezentowano je na wystawie „Ceramiczny eksperyment” w Pałacu pod Blachą w Warszawie w 1960 roku. Wystawa, której twórcami byli Bolesław Książek, Krzysztof Henisz i Zygmunt Madejski spotkała się z dobrym przyjęciem. Pracownicy „Kamionki” realizowali projekty plastyczne różnych artystów.