Zjawisko może mieć charakter monowarstwowy (tzn. jednowarstwowy) lub wielowarstwowy (poliwarstwowy). Model Langmuira opisuje adsorpcję monowarstwową na jednorodnych miejscach adsorpcyjnych, natomiast model BET został opracowany do opisu adsorpcji wielowarstwowej. W przypadku adsorpcji par na powierzchniach stałych wraz ze wzrostem ciśnienia może dochodzić do tworzenia kolejnych warstw adsorbatu, a przy ciśnieniu zbliżonym do ciśnienia pary nasyconej może występować kondensacja fazy gazowej.
Adsorpcja fizyczna – zlokalizowana i mobilna W przypadku adsorpcji fizycznej dalsze rozróżnienie wiąże się z możliwością przemieszczania się cząsteczek adsorbatu po powierzchni adsorbentu. Jeżeli bariera potencjału pomiędzy sąsiednimi miejscami jest duża w porównaniu z energią kinetyczną zaadsorbowanych cząsteczek (2 stopnie swobody dla ruchu na płaszczyźnie, Ekin,2D = kT), wówczas jest to adsorpcja zlokalizowana. Jeżeli ta bariera jest znacznie mniejsza, wówczas przeważa charakter mobilny (cząsteczki poruszają się dość swobodnie po powierzchni), a adsorpcję określa się jako częściowo mobilną.