Mobilność adsorpcji powoduje zmniejszenie adsorpcji (cząsteczki bardziej sobie przeszkadzają). Niezależnie od ruchów w płaszczyźnie powierzchni, cały czas zachodzą procesy adsorpcji na powierzchni i desorpcji już zaadsorbowanych cząsteczek, co warunkuje istnienie równowagi dynamicznej pomiędzy procesami adsorpcji i procesami desorpcji.
Nadmiar powierzchniowy Analizując adsorpcję, najczęściej rozważa się wielkość adsorpcji, czyli ilość zaadsorbowanego adsorbatu. W rzeczywistości mierzalną wielkością jest tzw. nadmiar powierzchniowy. Jest to ilość adsorbatu (przeliczona zwykle na jednostkę powierzchni lub – dla uproszczenia – na jednostkę masy adsorbentu), która w wyniku adsorpcji przemieściła się z tzw. fazy objętościowej (części układu poza zasięgiem sił adsorpcyjnych) do fazy powierzchniowej (w zasięgu sił adsorpcyjnych). Ta „faza powierzchniowa” nie ma z góry określonej grubości, chociaż często ogranicza się do jednej lub kilku średnic cząsteczek adsorbatu.