thumb|200px|Mikulicz I thumb|200px|Mikulicz II Miukulicz – polski herb szlachecki, używany na Litwie i w Galicji.
Opis herbu Opis z wykorzystaniem klasycznych zasad blazonowania:
Mikulicz I: W polu błękitnym półksiężyc srebrny, między którego barkami zaćwieczony takiż krzyż, na którego górnym ramieniu pół takiejż lilii. Klejnot: nad hełmem, w koronie trzy pióra strusie. Labry błękitne, podbite srebrem.
Mikulicz II: jak powyższy, ale krzyż złoty (wedle Siebmachera i ilustracji u Ostrowskiego jest to krzyż św. Antoniego), natomiast w opisie Ostrowskiego - zwykły krzyż.
Najwcześniejsze wzmianki Herb najwcześniej wymieniany przez Kojałowicza, nieznany Paprockiemu ani Okolskiemu. Niesiecki w 1740 roku podał, że używali go Mikuliczowie w powiatach mozyrskim i oszmiańskim, pochodzący od Huryna Skumina Lwowicza. Jedni mieli pisać się Radeckimi, drudzy Skuminami. Z nich najwcześniej wymieniony Fedor Mikulicz w 1581 roku, następnie Teodor w nowogródzkiem w 1632 i Teodor Skuminowicz, biskup Gracjanopolis w 1681 roku.