Juliusz Karol Ostrowski zauważył, że jest to jakby połączenie Szeligi i Gozdawy.
Zbigniew Leszczyc w 1908 roku przytoczył wizerunek herbu i podał informację, że herbu tego używali Mikulicze na Litwie i Markiewicze w Galicji.
Seweryn Uruski w 1914 roku podał informację, że herb ten jest odmianą Gozdawy i wywodzi się z przedheraldycznego znamienia. Przytacza dwie linie rodziny litewskiej Mikuliczów, z których jedna nosiła przydomek Skumin, druga zaś Radecki. Nazwisko Mikulicz Uruski wywodzi od Mikuły Wasilkowicza, ojca wzmiankowanego w 1525 roku Jacko. Uruski wymienia także Giniewiczów herbu Mikulicz, z których najwcześniej wzmiankowani są Mikołaj, bojar kowieński i Jakutis, bojar żmudzki w 1528 roku. Stanisława Giniewicza z tym herbem miano zapisać do ksiąg szlachty guberni kowieńskiej w 1807 roku. Wedle informacji Uruskiego, szlacheckie pochodzenie z tym herbem w 1787 roku udowodnił przed wydziałem Stanów Galicyjskich Gabriel Markiewicz.
Wariant tego herbu oznaczony jako Mikulicz II przytacza herbarz Siebmachera z 1905 roku, a za nim Ostrowski, przy czym u Siebmachera i na ilustracji u Ostrowskiego krzyż ma formę