cmentarz zaopatrzony był w niewielką kostnicę oraz kapliczkę.
Największym problemem chrzanowskiej nekropolii było ustawiczne przepełnienie, zaniedbanie oraz pochówkowy chaos, o czym donosiły raporty władz miejskich i okręgowych w XIX stuleciu. Do stanu tego przyczyniała się zbyt mała powierzchnia cmentarza w stosunku do liczby ludności chrześcijańskiej miasta, brak jasnych przepisów dotyczących tego, jak i gdzie można kopać nowe mogiły oraz pochówki stacjonujących w Chrzanowie żołnierzy austriackich i pruskich, zmarłych podczas epidemii tyfusu w latach 40. XIX w., w okresie kiedy Prusy dokonały okupacji części terytorium Wolnego Miasta Krakowa.
Po raz pierwszy powiększono cmentarz w 1866 roku (w kierunku zachodnim), niemal podwajając jego powierzchnię. Wcześniej przez kilka lat toczyły się spory o to, kto ma przeznaczyć grunt pod rozszerzenie nekropolii. Stronami tego sporu były bowiem władze miejskie, chrzanowski pleban, władze okręgowe oraz Emanuel Loewenfeld, który będąc wyznania mojżeszowego nie zamierzał partycypować w ponoszeniu kosztów poszerzenia cmentarza chrześcijańskiego, do czego – jako właściciela chrzanowskiego obszaru dworskiego – zobowiązywało go ówczesne prawo.