Po rozstrzygnięciu konfliktów i poszerzeniu nekropolii, do 1870 roku, ciągnęła się kwestia finansowania i wykonania kamiennego muru wokół powiększonego cmentarza.
W 1892 roku doszło do kolejnego poszerzenia, które podwoiło areał cmentarza, rozciągnąwszy go ku północy. Dodatkowo wprowadzono przepisy określające wielkość mogił, odstępów między nimi i usytuowania w poszczególnych kwaterach, tak by na przyszłość uniknąć zamieszania, do czego władze miejskie zostały wcześniej zobligowane przez specjalną komisję sanitarną. Od strony ulicy Luszowskiej (po zmianach Marchettiego) wystawiono główną bramę wiodącą na cmentarz, a w latach 1899–1900 Henryk Loewenfeld wybudował na przyłączonej części cmentarza monumentalną kaplicę projektu Teodora Talowskiego na grobowiec dla swojej zmarłej matki, która wraz z synami dokonała konwersji na katolicyzm. W 1914 roku jedną z kwater cmentarza (nadal istniejącą) przeznaczono na pochówki żołnierzy austro-węgierskich.