Ponadto Bułgarzy zabronili transportu zboża ze swojej strefy okupacyjnej, która odpowiadała za 30% przedwojennej produkcji rolnej Grecji, do reszty kraju.

W połowie września 1941 roku, gdy głód był już nieuchronny, Berlin odpowiedział na zapytania niemieckich urzędników w Grecji:

W przeciwieństwie do racjonalnej eksploatacji zasobów narodowych stosowanej w okupowanych krajach Europy Zachodniej i Północnej, Niemcy w Grecji uciekali się do polityki grabieży. Chociaż kolaboracyjny rząd Jeorjosa Tsolakoglu zażądał, aby państwa Osi importowały zboże przed zimą, nie przyniosło to zauważalnego efektu; Niemcy i Włochy wysłały bardzo małe ilości zboża, podczas gdy Bułgaria nie wysłała niczego. Nieliczne zorganizowane wysiłki Greckiej Cerkwi Prawosławnej i Czerwonego Krzyża nie były w stanie zaspokoić potrzeb ludności.

Czynnikami decydującymi o kryzysie żywnościowym była niska dostępność żywności i ograniczenie komunikacji, częściowo z powodu poważnego braku środków transportu (zwłaszcza dlatego, że był on narzucony zarówno towarom, jak i osobom). Kolejnym czynnikiem były podejmowane przez władze lokalne i siły okupacyjne próby sztucznego regulowania rynku i cen.