Greccy rolnicy musieli płacić 10% podatek w naturze od swoich produktów i sprzedawać kolaboracyjnemu rządowi po ustalonych z góry cenach całą swoją produkcję powyżej poziomu minimum egzystencji. Kontrola cen żywności i reglamentacja towarów, które obowiązywały już przed klęską Grecji, zostały teraz zaostrzone. Ze względu na niskie ceny odgórne ustalone przez rząd i nowo nałożone podatki rolnicy dokładali wszelkich starań, aby ukryć swoje produkty przed urzędnikami, a handlarze ściągali towary z półek, co przyczyniło się do zerwania zagranicznych szlaków handlowych, przez które Grecja tradycyjnie prowadziła import żywności. Tym samym niedobory towarów żywnościowych spowodowały wzrost ich cen, zaś obieg niemieckiej marki okupacyjnej i włoskiej Casa Śródziemnomorskiej Drachmy wkrótce doprowadziły do inflacji, w wyniku której czarny rynek i reglamentacja stały się jedynymi środkami zaopatrzenia w żywność ludności greckich miast. Zakazano także rybołówstwa, przynajmniej w początkowym okresie okupacji.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Wielki głód w Grecji · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.