Andrzej Niwa (ur. 26 listopada 1900 w Chechłach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, kapelan Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys thumb|Tablica upamiętniająca duchownych zamordowanych w ramach zbrodni katyńskiej odsłonięta w 2021 roku w krużganku bazyliki mniejszej pw. Trójcy Świętej i sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego na Świętym Krzyżu.

Syn Jana i Antoniny z domu Ochab. Miał wiele rodzeństwa. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Chechłach uczył się dalej w gimnazjum w Stanisławowie, a następnie w Państwowym Gimnazjum w Dębicy.

W 1919 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Po ukończeniu studiów teologicznych 29 czerwca 1923 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk ordynariusza tarnowskiego ks. bpa Leona Wałęgi. W latach 1923–1930 pracował jako wikariusz w parafiach: św. Małgorzaty w Nowym Sączu, św. Jana Chrzciciela w Łącku, Narodzenia NMP w Krużlowej Wyżnej i Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Uściu Solnym oraz jako proboszcz w parafii św. Józefa Oblubieńca w Pogórskiej Woli.

1 września 1927 roku ks. Niwa został przeniesiony z pospolitego ruszenia na kapelana rezerwy Wojska Polskiego ze starszeństwem od 1 stycznia 1927 r.