Smyrak, będąc do 1954 karmelitą konwentualnym w Wadowicach, prowadził roboty budowlane w Zawoi, angażując się w budowę kaplic pasyjnych, groty Matki Bożej z Lourdes oraz zakładając III Zakon Karmelitański i organizując pielgrzymki i rekolekcje, nabożeństwa, wycieczki górskie oraz spotkania dla młodzieży. W roku 1954 po przeniesieniu do klasztoru w Wadowicach, został dyrektorem III Zakonu i opiekunem Bractwa Dzieciątka Jezus. W 1958 został przeniesiony do klasztoru jezuitów w Krakowie, a w 1960 powrócił do Zawoi, gdzie w 1963 został przełożonym domu zakonnego. W 1966 został przeniesiony ponownie do klasztoru wadowickiego, a w 1972 do klasztoru w Łodzi.

Życie prywatne Był ósmym dzieckiem Marianny i Józefa Smyraków.

18 marca 1980 został potrącony przez samochód. Po wypadku ze wstrząśnieniem mózgu przez tydzień przebywał w szpitalu. Po miesiącu przewrócił się w kościele, gdzie upadając, uderzył głową w posadzkę. Na początku maja, z wylewem krwi do mózgu, trafił do łódzkiego szpitala, gdzie 8 maja zmarł.

Został pochowany na cmentarzu św. Rocha na Radogoszczu w Łodzi.