Podczas II wojny światowej pełnił funkcję magistra kleryków w klasztorze we Lwowie, skąd powrócił do Zawoi w 1941. Wówczas zaangażował się w budowę domu wypoczynkowego dla młodzieży i wykładowców z wadowickiego gimnazjum oraz kaplicy i klasztoru. W 1943 został skierowany do Warszawy celem zorganizowania nowo powołanego domu zakonnego. Podczas powstania warszawskiego, był zaangażowany w duchową pomoc powstańcom, opiekował się rannymi oraz organizował zbiórki leków i materiałów opatrunkowych. 3 września 1944 został ranny, mimo to przebywał w Warszawie do kapitulacji powstania, a następnie został w ciężkim stanie przewieziony do szpitala św. Łazarza w Krakowie. Po powrocie do zdrowia udał się do Zawoi, gdzie do końca wojny przebywał w domu rodzinnym i odprawiał msze w rodzinnej miejscowości.

Po wojnie był zaangażowany w zapewnianie religijnej posługi mieszkańcom Zawoi mieszkającym w przysiółkach najbardziej odległych od kościoła parafialnego, a także w obiecanej św. Józefowi kaplicy, którą z jego inicjatywy mieszkańcy Zawoi wybudowali w 1946 roku.