Jakub Wiśnia (ur. 22 maja 1899, zm. 10 października 1983 w Warszawie) – jeden z ocalałych tzw. warszawskich robinsonów żydowskiego pochodzenia, uczestnik powstania warszawskiego, kucharz i pracownik Warszawskich Zakładów Gastronomicznych.
Życiorys thumb|Grób Jakuba Wiśni na cmentarzu żydowskim przy ul. Okopowej w Warszawie O przedwojennym życiu niewiele wiadomo, w kilku źródłach pojawia się niepotwierdzona informacja, że był kucharzem z Nalewek.
Podczas okupacji niemieckiej wraz z żoną i córką trafił do getta warszawskiego. Po stłumieniu powstania w 1943 roku przeniesiony do obozu przejściowego na ulicę Brzeską, gdzie córka popełniła samobójstwo (żona została wysłana do obozu zagłady)Wacław Gluth-Nowowiejski, Nie umieraj do jutra, Marginesy, Warszawa 2019, s. 27.. Wiśnia trafił na Pawiak, gdzie pracował jako krawiec wojskowy, a w 1944 wraz z grupą Żydów umieszczony został w tzw. Gęsiówce. 5 sierpnia 1944 w brawurowym ataku batalionu „Zośka” niemiecki obóz został wyzwolony, a Wiśnia przyłączył się do powstańczego oddziału, gdzie pracował w służbach kwatermistrzowskich. Przeszedł cały szlak bojowy od Starego Miasta po Czerniaków. Po upadku powstania warszawskiego z grupą 12 osób pochodzenia żydowskiego ukrył się w ruinach domu przy wylocie ulicy Mariańskiej na Twardą.