Edmund Nowak (ur. 3 grudnia 1891 w Półwiosku Starym; zm. 8–9 kwietnia 1940 w Kalininie) – proboszcz ksiądz Wojska Polskiego, magister teologii, doktor filozofii, ofiara zbrodni katyńskiej, kandydat do procesu beatyfikacyjnego.
Życiorys Urodził się 3 grudnia 1891 w Półwiosku Starym, w powiecie konińskim, jako syn Franciszka i Zuzanny z Przędzików. W 1906 rozpoczął naukę w rosyjskim gimnazjum w Koninie, skąd przeniósł się do Szkoły Handlowej w Kaliszu. W 1909 wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku, które ukończył 7 marca 1915 i otrzymał święcenia kapłańskie we włocławskiej bazylice katedralnej. W latach 1915–1919 posługiwał jako wikariusz i katecheta w Aleksandrowie Kujawskim, Włocławku, Dłutowie, Działoszynie i Brzeźniu w powiecie sieradzkim. Był społecznikiem, zakładał szkoły powszechne i krawieckie, ochronki, biblioteki, czytelnie i kółka rolnicze. W 1917, w czasie I wojny światowej, podczas posługi w Działoszynie, współpracował z konspiracyjną Polską Organizacją Wojskową – Działoszyn znajdował się wówczas pod okupacją austro–węgierską, tuż przy granicy z terenami okupowanymi przez Niemcy.