Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości zgłosił się dobrowolnie 5 maja 1919 do Wojska Polskiego (przyjęty został 1 czerwca 1919) jako kapelan kontraktowy, a rok później jako kapelan zawodowy. W czasie wojny polsko–bolszewickiej w 1920 kapelan 3. Pułku Ułanów, walczącego na froncie północnym. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapelana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 40. lokatą w duchowieństwie wojskowym wyznania rzymsko-katolickiego. Do 1934 był kapelanem w garnizonach Grodno, Wołkowysk i garnizonie Złoczów oraz administratorem parafii w Nowej Wiljce. 1 lipca 1930 ukończył studia na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie, uzyskując dyplom magistra filozofii. 8 maja 1934 na podstawie rozprawy doktorskiej „Rys dziejów duszpasterstwa wojskowego w Polsce 968–1831" otrzymał na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie stopień doktora filozofii. Napisał trzy prace o duszpasterstwie wojskowym. 4 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień starszego kapelana i 3. lokatą w duchowieństwie wojskowym wyznania rzymsko-katolickiego. Od czerwca 1934 do września 1939 pełnił służbę na stanowisku administratora parafii wojskowej w Lublinie. Na stopień proboszcza został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 3.