Zmodernizował administrację dóbr biskupich, a w lasach biskupich pod Brzozowem, gdzie odkryto solanki jodowo-żelazowe, zarządził budowę ośrodka leczniczego dla duchowieństwa i kleryków, z czasem otwartego także dla świeckich. Wsparł nazaretanki w budowie ośrodka wypoczynkowego w Komańczy. Współpracował z Kościołem greckokatolickim. Stronił od angażowania się w działalność polityczną, niemniej sympatyzował z chadecją. Należał do przemyskiego oddziału Polskiego Białego Krzyża.
W Episkopacie Polski zasiadał w Komisji Synodalnej. Był także przewodniczącym komisji dla kleru zakonnego, która opracowała uchwały synodu w Częstochowie. Konsekrował biskupa pomocniczego przemyskiego Franciszka Bardę (1931). Był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego przemyskiego Karola Fischera (1901), biskupa pomocniczego lwowskiego Władysława Bandurskiego (1906), biskupa diecezjalnego kamienieckiego Piotra Mańkowskiego (1918), biskupa pomocniczego tarnowskiego Edwarda Komara (1921), biskupa diecezjalnego katowickiego Augusta Hlonda (1926) i biskupa pomocniczego przemyskiego obrządku greckokatolickiego Hryhorija Łakoty (1926).
Zmarł 5 kwietnia 1933 w Przemyślu.