Jednakże jego kandydatura upadła, gdy namiestnik Galicji Michał Bobrzyński zaproponował na to stanowisko Adama Stefana Sapiehę i w końcu przekonał do niego arcybiskupa Józefa Bilczewskiego, argumentując, że byłoby wskazane, aby w episkopacie galicyjskim zasiadał przedstawiciel arystokracji. Po przejęciu diecezji przez biskupa Adama Stefana Sapiehę został ustanowiony jego wikariuszem generalnym i oficjałem. W 1913 objął stanowisko dziekana kapituły katedralnej.
Z biskupem Adamem Stefanem Sapiehą pozostawał w złych stosunkach i prawdopodobnie z tego powodu w 1924 został przez niego zgłoszony na opuszczony urząd biskupa diecezjalnego diecezji przemyskiej, na który papież Pius XI przeniósł go 30 września 1924. Rządy w diecezji przejął 23 listopada 1924. Znowelizował prawo diecezjalne. Przeprowadził renowację katedry i rozbudowę gmachu kurii biskupiej. Dokonał powiększenia muzeum diecezjalnego i reorganizacji archiwum diecezjalnego. Utworzył diecezjalną Akcję Katolicką, wspierał działalność Sodalicji Mariańskiej i apostolstwa świeckich. Popierał otwieranie sierocińców i domów dla ubogich, powołał Ratowniczy Komitet Biskupi dla Najbiedniejszych. Patronował zakonom, szczególnie salezjanom i jezuitom. Rozpowszechniał kult maryjny. Przyczynił się do kanonizacji Andrzeja Boboli.