Dzieciobójstwo w Lublinie – zabójstwa pięciorga noworodków przez ich matkę, Jolantę Kowalczyk (ur. 1965), dokonane w latach 1992-1998 w Lublinie i ujawnione w 2003 roku w podlubelskim Czerniejowie.
Tło Małżeństwo Kowalczyków – Jolanta i Andrzej – mieszkało w mieszkaniu w Lublinie w dzielnicy Czuby. Według Jolanty Kowalczyk, mąż bił ją od czasu urodzenia najmłodszej córki, ponieważ nie chciał więcej dzieci. Jednocześnie nie chciał rezygnować ze współżycia i na pytanie żony o to, co ma robić, gdy kolejny raz zajdzie w ciążę, miał stwierdzić, że ma je "wyrzucić na śmietnik, jak obierki".
Przebieg zdarzeń W latach 1992–1998 Jolanta Kowalczyk urodziła pięcioro dzieci: czterech chłopców i jedną dziewczynkę. Wszystkie z nich bezpośrednio po porodzie mordowała w podobny sposób: rodziła w wannie, nalewała wodę, aby zagłuszyć płacz i topiła dziecko, przytrzymując główkę pod wodą. Pozbywała się śladów poprzez spuszczenie łożyska w toalecie i owinięcie ciała dziecka w gazetę, a następnie chowając je w zamrażarce.
Po przeprowadzce rodziny z Lublina do Czerniejowa, ciała noworodków zostały umieszczone w plastikowych beczkach służących do kiszenia kapusty, które postawiono w piwnicy.