Spotkał się również z oficerami misji brytyjskich, zwracając się do nich z prośbą o interwencję w Albanii, by ta nie została przejęta przez komunistów.

We wrześniu 1944 roku udało mu się uciec przed aresztowaniem ze strony żołnierzy Waffen-SS, a 21 listopada tegoż roku opuścił Albanię, osiadając we Włoszech; początkowo w Bari, następnie w Rzymie. Do 1949 roku pełnił funkcję dyrektora UNRRA na Europę Południowo-Wschodnią. Proponowano mu objęcie dowództwa nad batalionem złożonym z albańskich żołnierzy, przeznaczonym do ochrony obiektów sakralnych w Jerozolimie; odmówił, gdyż uważał, iż Albańczycy nie powinni ingerować w sytuację polityczną innych państw śródziemnomorskich. Nawiązał kontakt z amerykańskimi dyplomatami w celu omówienia kwestii Albanii, w 1949 roku został wezwany do Waszyngtonu w celu spotkania z urzędnikami Departamentu Stanu, zaproponowano mu poprowadzenie powstania przeciwko albańskiej władzy komunistycznej, jednak rozmowy ostatecznie nie doszły do skutku z powodu braku zgody strony amerykańskiej na warunki stawiane przez Faika Quku.

Pod koniec lat 40. na stałe osiadł w Stanach Zjednoczonych. Pośmiertnie ukazała się jego książka poświęcona II wojnie światowej.

Życie prywatne Miał dwóch braci: Qamila oraz Shyqyriego.