Za sprawą wypracowanych nowych koncepcji języka ekspresji aktorskiej realizacja ta stanowi ważny krok w jego teatralnym dorobku. W tym czasie dochodzi do spotkania Gorczycy z Tadeuszem Kantorem. Po wnikliwym zapoznaniu się z przedstawioną dokumentacją, wymagający i nieskory do pochwał Kantor, wyraża się bardzo pozytywnie o koncepcji scenicznej GorczycyK. Jurecki – „Czyżby następca Kantora?”, Gazeta Łódzka (285) 1995, ISSN 1232-1591, s. 12.. mały|„Imperium cienia”, Teatr Sytuacji, 1993. Jednak to „Imperium cienia” z 1993 r. to jego najważniejszy, zrealizowany z iście barokowym rozmachem spektakl. Praca nad nim zajęła mu ponad trzy lata. Spektakl powstał w całości na scenie, bez gotowego scenariusza, stanowiąc uosobienie czystej scenicznej kreacji. To właśnie w pracy nad nim skrystalizowała się w pełni koncepcja „Teatru Obłędu” z metodą gry aktorskiej: „Obłędu łańcuch wcieleń”R. B. – „Teatr obłędu Dariusza Gorczycy”, Rzeczpospolita 100 (3444) 1993, ISSN 0208-9130, s. 11.Z. Fura – „Teatr Sytuacji czy Teatr Obłędu?”, Czas Krakowski 30 (774) 1993, ISSN 0867-0274, s. 10.. Tutaj też swoją wizualną moc objawiły specjalnie zaprojektowane obiekty, maszyny, wchodzące w obezwładniającą zależność z ciałem aktora. Spektakl został przyjęty entuzjastycznie, a kilku wybitnych krytyków sięgnęło za pióra, wśród nich prof.