W 1880 roku pełnił funkcję inspektora sądowego w mieście Diyarbakır, a w 1887 roku należał do trzech komisji do spraw: reformy monopoli państwowych, reformy szkolnictwa oraz reformy w zakresie długu publicznego i sądownictwa.
W 1893 roku został członkiem Rady Państwa, pięć lat później objął funkcję walego wilajetu Konya; w czasie pełnienia przez niego tejże funkcji nastąpiły liczne reformy w wilajecie: reforma administracyjna, zdecydowana walka z korupcją, otwarcie nowych szkół, założenie zakładów rzemieślniczych, rozbudowa infrastruktury, budowa 20-kilometrowej sieci wodociągów, koszar, szpitala, parku, a także budowa portu w Antalyi; zlecił także renowację znajdujących się w regionie zabytków z okresu panowania Wielkich Seldżuków. Jego działania zostały docenione przez niemieckiego ambasadora .
W 1889 roku został wezyrem, urząd ten piastował do 1902 roku, kiedy to objął funkcję przewodniczącego Komisji Reformy Rumelii. 15 stycznia 1903 roku został mianowany wielkim wezyrem przez sułtana Abdülhamida II. Władcę motywował fakt pogarszającej się sytuacji geopolitycznej na Bałkanach, w obliczu której wybrał Albańczyka cieszącego się wysoką reputacją i ceniącego ludność albańską za służbę i lojalność wobec Imperium Osmańskiego.