Poprawka Šidáka (ang. Šidák correction; spotyka się też nazwy korekta Dunna–Šidáka i korekta Bonferroniego–Šidáka) – procedura statystyczna służąca do kontroli wskaźnika błędu w rodzinie (family-wise error rate, FWER) w problemie porównań wielokrotnych. Metoda została wprowadzona przez czeskiego statystyka Zbyňka Šidáka w 1967 roku. W najprostszym wariancie polega ona na zastąpieniu zwykłego poziomu istotności bardziej rygorystycznym progiem dla każdego testu z osobna, tak aby prawdopodobieństwo popełnienia co najmniej jednego błędu I rodzaju w całej rodzinie testów nie przekraczało zadanego poziomu.
Poprawka Šidáka jest blisko spokrewniona z poprawką Bonferroniego. Dla tego samego docelowego poziomu FWER jest ona nieco mniej zachowawcza, a więc zwykle odrobinę bardziej czuła, ale jej klasyczna postać zakłada niezależność testów albo przynajmniej odpowiednio dodatnią strukturę zależności.
Motywacja Jeżeli wykonuje się wiele testów statystycznych równocześnie, to nawet wtedy, gdy wszystkie hipotezy zerowe są prawdziwe, rośnie szansa, że przynajmniej jeden test da wynik fałszywie istotny.