Co do poszczególnych opowiadań, za najlepsze uznała Wilczą zamieć, chwaląc postać głównego bohatera („autor ma talent do kreowania postaci mężczyzn… o realistycznych zachowaniach i motywacjach, które sprawiają, że czytelnik angażuje się w ich losy bez reszty”), konstrukcję opowiadania („pisarz zręcznie buduje napięcie i stopniowo odsłania przed czytelnikiem sekrety akcji”), a także tło („niezwykle plastycznie, filmowo wręcz oddany obraz życia i walki na łodzi podwodnej”). Dobrze oceniła także Zegarmistrza i łowcę motyli (chwaląc sympatycznego bohatera i budowę świata). Przy Buran wieje z tamtej strony napisała, że opowiadanie jest wyrażeniem dziwienia autora, dlaczego „społeczeństwo wydające ludzi tak sympatycznych jednocześnie tworzy tak nieprzyjazne państwo”, a także „tęsknoty za taką Rosją, jaką chcielibyśmy mieć za sąsiada”. Weekend w Spestreku skrytykowała jako pozbawione subtelności i za krótkie. Zarówno to opowiadanie, jak i Farewell Blues skrytykowała jako publicystykę, o tym ostatnim pisząc, że „zakończenie wydaje się dodane na siłę, a w tekście nie ma właściwie nic, co mogłoby pozostać w pamięci”. Pochwaliła Pocałunek Loisetty jako udane opowiadanie grozy, dobrze oddające nastrój epoki, w której osadzony jest utwór.