W latach 20. XX wieku powstała nowa diaspora ukraińska, utrzymująca więzi z Ukraińską SRR. Powstał ruch sowietofilski, w ramach którego byli przeciwnicy bolszewików zaczęli argumentować, że Ukraińcy powinni wspierać sowiecką Ukrainę. Niektórzy twierdzili, że powinni to robić, ponieważ republiki radzieckie były liderami rewolucji międzynarodowej, podczas gdy inni uważali, że polityka bolszewików przynosi korzyści Ukrainie. Ruch ten obejmował m.in. Mychajła Hruszewskiego, Wołodymyra Wynnyczenko i Jewhena Petruszewycza. Jednak porzucenie ukrainizacji, powrót do kolektywizacji i sztucznie wywołany głód w latach 1932–1933 sprawiły, iż większość kontaktów została zerwana, z wyjątkiem niektórych organizacji sowietofilskich w Ameryce Północnej.
W dwudziestoleciu międzywojennym władze II Rzeczypospolitej aktywnie wspierały migracje Ukraińców i Żydów poza granice kraju, głównie w kierunku Argentyny, Brazylii i Palestyny. Korzyści z migracji Ukraińców z Polski obejmowały m.in. pozbycie się nadmiaru siły roboczej, intensyfikację pracy portów morskich, promocję rozwoju floty pasażerskiej, dodatkowe możliwości rozwoju handlu zagranicznego i unikanie napięć na tle etnicznym poprzez homogenizację kraju. Polityka ta była na tyle skuteczna, że już w 1938 r.