osób.
Niektórzy Ukraińcy z Austro-Węgier dalej migrowali do Stanów Zjednoczonych i Kanady, gdzie przesiedlenie było szczególnie wspierane z uwagi na występowanie czarnoziemów w na zachodzie Kanady i potrzebę zasiedlenia tych terenów w obliczu oswojenia zachodu Stanów Zjednoczonych. Miała także miejsce migracja wewnątrz Rosji, która osiągnęła swój szczyt po zbudowaniu zachodniej i środkowej linii Kolei Transsyberyjskiej podczas reformy Stołypina. Setki tysięcy Ukraińców wyruszyły na Daleki Wschód („Zielony Klin”), Syberię („Szary Klin”) i Kazachstan („Żółty Klin”). Jedną z głównych przyczyn tych migracji było przeludnienie, do którego doszło w ostatniej ćwierci XIX wieku.
I wojna światowa i rosyjska wojna domowa natomiast spowodowały pierwszą masową emigrację polityczną. Niektórzy z tych nowych emigrantów wzmocnili lub utworzyli społeczności ukraińskie w Europie Zachodniej i Środkowej. Największa z nich była w Pradze, uważana za jeden z głównych ośrodków kultury i życia politycznego Ukraińców. W wyniku tej fali migracji powstały liczne organizacje i ruchy związane z walką o niepodległość, nierzadko powiązane z rządem na wygnaniu Ukraińskiej Republiki Ludowej.