Po powrocie do Polski był organizatorem i dyrektorem (1991–1995) domu zakonnego oraz Zespołu Szkół Salezjańskich w Łodzi, zaś od 1995 był dyrektorem domu zakonnego i Salezjańskiej Policealnej Szkoły Biznesu i Administracji w Poddębicach. W 2000 został kapłanem w parafii Matki Bożej Miłosierdzia na osiedlu Północ w Suwałkach i redaktorem gazety parafialnej „Nasz Zwiastun”. W latach 2011–2015 pełnił posługę kapłańską w Warszawie i Żyrardowie. Od 2015 przebywał w Łodzi, gdzie zmarł i został pochowany na cmentarzu na Dołach w kwaterze salezjańskiej.
Był członkiem Komisji Episkopatu Polski ds. Misji oraz wiceprezesem „Fundacji Przedsiębiorczości”.
Publikacje Gabrel był autorem tomików poezji oraz utworów prozatorskich, w tym m.in.: „Sny rzek leniwych” (1998), „Wołanie zahoryzontów” (1999), „Przez zielony las” (1999), „Mąka młynarza ze Zgierza” (2001), „Na jaćwieskiej przyzbie” (2002), „Igraszki podpsalmów suwalskich” (2003), „Bumerang miłości” (2005), „Radość i nadzieja” (2006), „Bliżej Pana” (2008), „Dotyk kaktusa (2011), „Piknik pod aureolą” (2012), „Mądrość piaskownicy” (2014), „Listonosz idzie” (2016), „Deptak przyjaźni” (2016).