W 1942 został mianowany rejestratorem spółdzielni pod rządami brytyjskiego mandatu w Jerozolimie. W 1945 został gubernatorem okręgu Galilei. Po wojnie arabsko-izraelskiej w 1948 al-Faruqi wyemigrował do Bejrutu w Libanie, gdzie studiował na Uniwersytecie Amerykańskim w Bejrucie. Później zapisał się na Uniwersytet Indiana, gdzie uzyskał tytuł magistra filozofii z pracą dyplomową zatytułowaną The Ethics of Reason and the Ethics of Life (Kantian and Nietzschean Ethics) w 1949Al-Faruqi, Isma'il Raji. "The Ethics of Reason and the Ethics of Life (Kantian and Nietzschean Ethics)." Master's thesis, Indiana University, 1949..
W swojej pracy magisterskiej al-Faruqi badał etykę Immanuela Kanta i Friedricha Nietzschego. Kontynuował studia, uzyskując drugi tytuł magistra filozofii na Uniwersytecie Harvarda w 1951, a w 1952 zdobył doktorat z pracy zatytułowanej On Justifying the Good na Uniwersytecie IndianaAl-Faruqi, Isma'il. "On Justifying the Good." PhD thesis, Indiana University, 1952.. W swojej rozprawie doktorskiej al-Faruqi argumentował, że wartości są absolutnymi, samodzielnymi esencjami znanymi a priori poprzez intuicję emocjonalną. Oparł swoje teorie na fenomenologii Maxa Schelera i badaniach etycznych Nicolaia HartmannaScheler, Max. On the Eternal Man. Translated by Bernard Noble, SCM Press, 1960.Scheler, Max.