Historycy XIX wieku w większości wyrażali przekonanie o historycznej wiarygodności teorii o rzymskim pochodzeniu Litwinów lub przynajmniej samych władców, co popierał Dionizy Paszkiewicz. Krytykę historyczności opowieści o Palemonie w swoich pracach przedstawiali Adam Naruszewicz, August Ludwig von Schlözer i Joachim Lelewel. Większość późniejszych historyków odrzucała historyczność Palemona. Współcześnie znaczna większość badaczy kwestionuje autentyczność legendy o Palemonie. Część nie odrzuca jej w pełni, zwracając uwagę na jej symbolizm lub teorie o nielitewskim pochodzeniu władców Litwy – ich zdaniem władcy ci nie wywodzili się jednak od Rzymian, lecz od barbarzyńców.
Zdaniem Teodora Narbutta, Franciszka Ksawerego Bohusza i Piotra Kraszewskiego Palemon i jego towarzyszem są tak naprawdę Herulami; Narbutt uznał Palemona za postać historyczną. Jeszcze w XV wieku Filip Kallimach twierdził, iż Litwini pochodzą od Celtów.
Według przytaczanych przez Mieczysława Dowojnę-Sylwestrowicza legend funkcjonujących wśród chłopstwa na Żmudzi w XIX wieku, Palemon miał być towarzyszem Dausprungisa, syna Godwina, ojca króla Anglii.