Poglądy Łukasz dążył do wzmocnienia pewnych osobliwych właściwości umysłowości słowiańskiej, której brak zarówno Grekom jak i łacinnikom. Jego zdaniem podczas gdy Grecy widzą stosunek Boga do rodzaju ludzkiego jako stosunek nauczyciela do ucznia, a łacinnicy jako stosunek pomiędzy posiadaczem winnicy a dzierżawcą, dla Słowian Bóg jest rolnikiem, a rodzaj ludzki zbożem. Zboże jest to wiele tysięcy ziaren. Dla Boga nie liczy się więc pojedynczy człowiek, ale zbiorowość, społeczność. W tym celu Łukasz zmierzał do wyniesienia Stanisława do roli króla-kapłana nad tą wszechsłowiańską społecznością chrześcijańską. Przez dziesięciolecia wierzył w nieuchronność powstania obok dwóch cesarstw dotychczasowych – rzymskiego (bizantyńskiego) i frankijskiego (łacińskiego) trzeciego: wszechsłowiańskiego. Początkowo myślał, że jego ośrodkiem powinna być Polska, potem, przez krótki czas, że Czechy, wreszcie – Ruś. Po śmierci księcia Jarosława zwątpił jednak w możliwość zbudowania takiego bytu politycznego na bazie Rusi. Sięgając głębiej Łukasz był przekonany, że chrześcijańskość nie powinna się ograniczać do rzymskości, obojętnie łacińskiej czy greckiej, że należy ją poszerzyć. Chętnie więc patrzył na próby zbudowania północnego cesarstwa przez Kanuta duńskiego, ale ten, trzon swego państwa widział w Anglii, też już zatrutej rzymskością.