, znana również jako – największa osakijska dzielnica czerwonych latarni nie tylko w Osace, ale także w zachodniej Japonii. Historia Tobita Shinchi sięga okresu Taishō. Aby obejść ustawę przeciw prostytucji, domy publiczne działają głównie pod przykrywką „ryōtei” (restauracji w japońskim stylu).

Opis Położona w okręgu Nishinari dzielnica czerwonych latarni składa się z alejek z jasno oświetlonymi budynkami. W pobliżu znajduje się najwyższy budynek w Japonii, Abeno Harukas, wieża Tsūtenkaku w dzielnicy rozrywkowej Shinsekai oraz świątynia Sumiyoshi Taisha.

Domy publiczne Tobita przypominają te amsterdamskie z kobietami w oknie, jednak istnieje pewna różnica, w Tobita zwykle młode kobiety często ubrane w kostiumy uczennic lub pielęgniarek znajdują się w genkan (przy wejściu) lub salonie (od strony ulicy), który jest całkowicie otwarty na ulicę, tam też klęczą, aby zaprosić klientów, co nie jest praktyką spotykaną w innych japońskich domach publicznych. Większość prostytutek to Japonki, choć zdarzają się też kobiety pochodzenia koreańskiego.

Wiele domów publicznych akceptuje wyłącznie Japończyków lub osoby mówiące płynnie po japońsku.