Po ucieczce z niewoli przybył do Warszawy i 1 września 1918 wstąpił na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Warszawskiego. 1 lutego 1919 podjął pracę jako nauczyciel a od 1 września został kierownikiem publicznej szkoły powszechnej w Żyrardowie. Brał udział w sejmie nauczycielskim jako delegat powiatu błońskiego. Był prezesem Ogniska Związku Polskiego Nauczycielstwa Szkół Powszechnych w Żyrardowie. Odbył trzymiesięczną służbę wojskową w 10 dywizji piechoty i od października 1921 był powołany na stanowisko podinspektora szkolnego w powiecie warszawskim. Ukończył Państwowy Instytut Pedagogiczny i od września 1925 pracował jako nauczyciel przedmiotów pedagogicznych i języka polskiego na Państwowych Kursach Nauczycielskich pod dyrekcją W. Spasowskiego. W tym czasie podjął pracę w wydziale oświaty pozaszkolnej Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Od 1 kwietnia 1926 pełnił funkcję naczelnego instruktora oświatowego we Francji z siedzibą w Paryżu, gdzie organizował sieć szkół polskich i kursów dla środowisk polskiej emigracji.